Ik wil graag mijn ervaring delen, hoe een wijziging in mijn voedingspatroon de fibromyalgie draaglijk voor me maakt.

Eind 2006 werd bij mij de diagnose fibromyalgie gesteld. Ik was altijd een heel actieve jonge vrouw en ik werkte keihard mee in onze zaak. Ik kon me dan ook moeilijk neerleggen bij een dergelijke diagnose. Ik bleef meewerken zolang ik kon en laste voor mezelf de noodzakelijke dagelijkse rustpauzes in. Alles leek nog beperkt te blijven tot het iets rustiger aandoen en ik dacht oké daar kan ik wel mee leven.

Tot ik in het laatste kwartaal van 2007 een ernstige opstoot kreeg. De paar uurtjes rust in de namiddag werden hele dagen in bed liggen. Ik zette de wekker om de kinderen naar school te brengen en ze weer op te halen. Ik ben een zelfstandige vrouw en heb dan ook nooit om hulp gevraagd voor het naar bed brengen van de kinderen, of het helpen met schoolwerk. Ik sleepte me door alles heen en tegen de tijd dat mijn oudste zoon in bed lag, was heel mijn lichaam verkrampt. Ik nam Tradonal in rond de middag en om 19.00 uur.

Op een dag was het zo slecht met me gesteld dat mijn man me praktisch naar onze auto heeft moeten dragen en me 5 huizen verder naar de huisarts heeft gebracht. Hij constateerde dat pijnstillers op basis van morfine het enige was dat hij nog voor me kon doen. Dat heb ik geweigerd, ik heb al genoeg gehoord over hoe snel je aan dergelijke zaken verslaafd raakt en uiteindelijk heb je een steeds hogere dosering nodig.

Mijn schoonvader had een jongen in dienst die ook een 'spierziekte' had, zoals hij het noemde. Hij heeft me met hem in contact gebracht. Die jongen heeft me de gegevens van professor De Meirleir bezorgd. Ik ben sinds eind 2007 in behandeling en krijg de nodige probiotica en vitaminesupplementen. Ik volg ook een speciaal aangepast dieet bij Christine Tobback en ik kan zeggen dat het ongelooflijk veel voor me gedaan heeft. Ik stond versteld hoe een wijziging van mijn voedingspatroon zo’n invloed kon hebben op mijn klachten.

Bij mijn vorige controle stelde Christine voor om een aantal zaken die ik miste in mijn voeding mondjesmaat weer toe te voegen. Maar eerlijk gezegd mis ik weinig zaken. Ik voel me goed, ik mis niks, ik kan opnieuw werken en ik ben een betere mama voor mijn kinderen en partner voor mijn man, waarom zou ik het risico nemen?

Let wel, ik voel me vermoeid maar de pijn is beperkt en dat is toch al heel wat

Als dit verhaal ook maar één van jullie kan helpen, dan kan ik er alleen maar blij mee zijn. Het is geen leven om elke dag pijn te hebben, maar ik heb niet opgegeven en ben goed terechtgekomen. Ik kan Christine Tobback en professor De Meirleir niet genoeg bedanken.

Isabel Van Droogenbroeck, 35 jaar, België